تصویر گاه هزار و پانصد و بیست و پنج

افسوس برای چنار همسایه

که تو را نمی شناسد

یا ماهی های دریای خزر

یا آن صخره های سیاه

که در کیلومتر چهل و سوم جاده چالوس_کرج

بی خبر از تو

خیره بود به دره ای عمیق

چه حیف!

که همه ی مسافران قطار تهران_تبریز

وقتی در واگن پنجم قطار جنوب

به سمت شیراز می رفتی

تو را نمی شناختند

و چقدر

آن راننده تاکسی

و داروخانه دار محل

و میوه فروش سر خیابان

و پلیس کلانتری

که اسمت را نمی دانند

چیزی کم دارند

و چه خسارت بزرگی است

برای همه ی میزهای کافه های شهر

وفنجان ها

و بشقاب ها

و لیوان ها

که هرگز تو را لمس نکرده اند

و چقدر ترحم آورند

آن فیلم ها که تو را ندیده اند

و آن ترانه ها که تو را نشنیده اند

و آن گل ها که تو را نبوییده آمد

و چه پوچ و بیهوده اند

آن شعرها

اگر که با بهت و شور و اشتیاق

دیوانه وار

تو را نسرایند.

من و هزار توهای ذهنم...