تصویرگاه دویست و بیست و یک

دعا کردم که بمانی ،
بیایی کنار پنجره،
باران ببارد....
و باز شعر مسافر خاموش خود را بشنوی
اما دریغ که رفتن راز غریب همین زندگیست
رفتن پیش از آن که باران ببارد..